Dün kızımın okulunda İstiklal Marşımızın kabulünün yıl dönümü dolayısıyla bir gösteri vardı. Güzel kızım oratoryoda şiir okudu. Bir gün öncesinden öyle heyecanlandı ki sürekli "anne sesim kısıldı mı?" diye sordu.
Törende de çok coşkuluydu. Hatta şiiri okurken öyle heyecanlanmış ki gözleri dolmuş. "Anne biliyor musun okurken ağladım" dedi. Nasıl can-ı gönülden okuduysa artık:)))
Aslında bizimde gözlerimiz doldu. Küçücük , tertemiz yüreklerin hep bir ağızdan "Allah bu millete bir daha İstiklal Marşı yazdırmasın" diye bağırarak söylemeleri hepimizi duygulandırdı.
Çocuklar çok tatlıydı ve ne kadar masumlar:) Onlara bakınca içime umut doluyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder